twórczość życiem pisana,

2011-12-19T21:44:00.000+01:00

Nowy smutny dzień,,,,,,

Czy tak już będzie zawsze...????

Mój powrót

2011-12-18T18:44:00.000+01:00

Wypada się przywitać po tak długiej nieobecności, chociaż nie wiem nawet, czy ktokolwiek tu zagląda i coś chce czytać. Dzisiaj usunęłam swojr konto na MyDwoje, Sympatii i eDarling. Nie chcę już dłużej błądzić w ciemnościach. Wolę tu i teraz otworzyć oczy, albo znowu wszystko pozostanie tylko w sferze moich marzeć, za którymi będę tylko na oślep podążać. Bardzo smutno mi ostatnio i źle, nikogo bliskiego z kim można tak naprawdę poczuć się dobrze i bezpiecznie. Znowu kończy się kolejny rok, bez uczuć, bez miłości, zaplątany w problemy zdrowotne i inne kłopoty i zmartwienia. Poczekam......

Wiadomości z ostatnich dni...

2011-01-06T20:00:00.000+01:00

Szukam ciebie...

Poruszam się jak we mgle

Szukam twojej twarzy

Jeszcze nie wiem kim jesteś

Nie chcę rezygnować z marzeń

A może powinnam

Pozbyć się złudzeń

I twardo stanąć na ziemi

Nie rozkoszować się

Miłym gestem, ciepłym słowem
Przytuleniem …

04.01. 2011

W oczekiwaniu na jutro...

Zapisane w gwiazdach

Przeznaczenie

Połączone z ustami

Milczenie

Łza co przysiadła

Na rzęsie

Kolejny dzień

Co nowego przyniesie?

Mam się wycofać

I zrezygnować…

Czy warto?

Talia kart już rozdana

Podejmę grę

Nie znam końca

Przegram lub wygram

Ostatnią kartą…

05.01.2011

Pytam siebie…

Jak mam żyć bez miłości
Gdy ukochany tak daleko

Do kogo mam się przytulić

By z nadzieją patrzeć w przyszłość…

Miłość potrafi góry przenosić
Czym są więc dla niej kilometry
Lecz czy mogę żyć bez dotyku
Muśnięcia warg, namiętnego pocałunku…

Twoją twarz znam już od dawna
W sercu moim miała swoje odbicie
Tak naprawdę nie wiem skąd
Lecz wiem że pokochałam ją skrycie…

Czas pisze mojego życia scenariusz
Nie pyta mnie wcale o zdanie
Tak pragnę wytrącić z rąk pióro
Sama mieć wpływ na nie…

A gdybyś podał mi swoje ramię

Po cichu wślizgnął się w życie moje

Wypełnił tęsknotę bliskością swoją

W dalszą drogę odeszlibyśmy we dwoje…

6.01.2011

W tę sylwesrrową noc...

2011-01-04T22:22:00.000+01:00

Podarta książka z bajkami

Przetasowane strony

Jakiś początek

Jakiś środek

A co z końcem…?

Kopciuszek

Wcale nie poszedł na bal

I księcia nie poznał swojego
W tę sylwestrową noc

Prysnął czar…

Zostałam znowu oszukana…
I nie zjawiła się wróżka
Co łzy otarła słone
Czas płynie nieubłagalnie
Miłości! Przyjdź do mnie.

2010-12-25T15:59:00.002+01:00

Znowu odzyskałam wiarę, że mogę być jeszcze szczęśliwa, że Ktoś może wypełnić pustkę jaką była przez tyle lat ogarnięta. Jak cudownie jest znaleźć wspólny język z drugim człowiekiem, nawiązać nić porozumienia, a wszystko oparte na szczerości, uczciwości, wzajemnym zaufaniu. Jak powiedział Mickiewicz:” Wierzcie mi: nic bardziej pożądanego, a nic trudniejszego na ziemi jak prawdziwa rozmowa.” Wielkie znaczenie ma dla mnie okazanie mi odrobiny ciepła, zrozumienia… wyrażenie zgody na to, bym i ja mogła to ofiarować. Być krok do przodu, by spełniać jego oczekiwania, odczytywać najskrytsze pragnienia. A jednak są łzy. Bo miłość też czasem ich wymaga. Stawia przed nami wielkie zadania. Uczy rezygnować dla ukochanej osoby ze swego szczęścia. Kochać to pragnąć jego szczęścia. Kochać miłością bezwarunkową. Pomimo wszystko. Trzeba jednak być człowiekiem wielkiego serca, by tak kochać, żeby pomieścić tych, którzy ciebie nie potrafią kochać, bo kochają kogoś innego, cenią wolność, nie chcą się wiązać. Czy znajdę swoją drugą połówkę...? Kogoś kogo pokocham z wzajemnością... ? Kogoś kto mnie pokocha równie wielką miłością jak moja. Czy tak wiele pragnę...? Kochać i być kochaną.

Zaczęłam szukać miłości również w innym portalu. Tu gdzie dotąd byłam, jakby wymiotło wszystkich Panów.

Pocieszające jest dla mnie, że jestem tutaj niespełna dwa tygodnie, a już miałam 3230 odwiedzin. Usłyszałam też dużo ciepłych, miłych słów, które sprawiają, że zaczynam wierzyć w siebie i w to, że nie wszyscy mężczyźni najpierw zakochują się oczami, jak mi to kiedyś powiedział jeden z Panów. Wniosek…? I ja mogę podobać się komuś i być w jego typie. Mam nadzieję, że trafiłam w końcu na portal, w którym odnajdę swoją miłość. To takie miłe usłyszeć, że jestem dla kogoś śliczna, piękna, że jest mną zauroczony… Tak bardzo chciałabym spędzić tegorocznego Sylwestra u boku tego jedynego. Niewiele zostało czasu, ale gdy dwoje ludzi czegoś pragnie, nic nie może stanąć im na przeszkodzie. Zobaczymy co będzie… Czas pokaże…

Bo moje serce przepełnione jest smutkiem…

2010-12-12T21:11:00.003+01:00

Ogarnia mnie zwątpienie. Jest mi źle. Nie potrafię dziś pisać o tym co czuję.
Może w pewnym stopniu oddadzą to wybrane przeze mnie cytaty ulubionych autorów.

"Jeżeli istnieje jakiekolwiek pocieszenie w tragedii , jaką jest utrata ukochanej osoby, może nim być jedynie zawsze potrzebna nadzieja, że być może tak było lepiej." /Paulo Coelho — Czarownica z Portobello /

"Jak mam rozpoznać swoją Drugą Połowę?
Nie bojąc się ryzyka. Ryzyka porażki, odrzucenia, rozczarowań.
Nigdy nie wolno nam rezygnować z poszukiwania Miłości. Ten, kto przestaje szukać, przegrywa życie."
/Paulo Coelho — Brida /

"Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać."
/Antoine de Saint-Exupéry /

"Wiesz... gdy się jest bardzo smutnym, lubi się zachody słońca..."

/Antoine de Saint-Exupéry — Mały Książę /

"- Na pustyni jest się trochę samotnym.
- Równie samotnym jest się wśród ludzi"
/Antoine de Saint-Exupéry — Mały Książę /

"Kiedy człowiek przestaje wyrastać z butów i odzieży, wtedy zwykle zaczyna wyrastać z nadziei i ze złudzeń." /Władysław Grzeszczyk — Parada paradoksów /

Powrót do punktu wyjścia...

2010-12-11T22:05:00.000+01:00

Chyba straciłam chęć do pisania o swoich przeżyciach. Tyle naraz różnych emocji kumuluje się we mnie, że sama nie wiem jak sobie z nimi radzić. Nie wiem też na ile trafnie interpretuję wszelkie sytuacje, zdarzenia czy ich brak.

Wspominałam już, że poznałam gg.

Jest miłym człowiekiem i cudownie mi się z nim rozmawia. Jest wspaniałym „materiałem” na przyjaciela. Umówiliśmy się na pierwsze spotkanie.

Miało być pięknie, wspaniale, romantycznie. Niestety, nic nie wyszło z naszych planów i spotkanie odbyło się w zupełnie innej scenerii. Ja pojechałam do Oświęcimia, byliśmy na kawie. Rozmawiało nam się chyba dobrze, przynajmniej mnie było bardzo miło.

Znaleźliśmy nawet okazję by na trochę przytulić się.

Wróciłam do domu autobusem rozmyślając o swoim życiu. Każdy chce dla mnie dobrze, tylko, każdy ma na to swój własny pomysł. A gdzie ja w tym wszystkim mam swoje miejsce???

Może jestem w błędzie, ale wydaje mi się, że gg nie będzie chciał się ze mną więcej spotykać.

Ja też nie będę nalegać. Nic na siłę. Nic wbrew woli drugiej strony.

Jednego dnia budzi się nadzieja na jakiś nowy kontakt, nową znajomość, drugiego dnia już nic się nie dzieje, tylko głucha cisza odbija się echem pośród wspomnień.

Pamiętacie, już kiedyś pisałam o tym, że pewien napastliwy „żonkiś” prorokował mi, że do końca życia będę sama, że na to zasługuję i że życzy mi tego. Coraz częściej wydaje mi się, że chyba miał rację. A samotność tak bardzo boli.

Nie chcę też być z kimś w kim się nie zakocham, tylko po to by być z kimkolwiek. Tak bardzo pragnę jeszcze posmakować szczęścia.

Może Nowy Rok przyniesie dla mnie jakąś nową, dobrą nadzieję, a może to jeszcze nie ten rok…?

Czy wypełnię czymś tę pustkę…?

2010-12-06T19:16:00.000+01:00

Tyle chciałabym powiedzieć , napisać, ale mam w głowie pustkę. Pustkę jaka pozostaje po samotnie spędzonych nocach, weekendach, wieczorach, dniach, tygodniach, miesiącach. Gdy nic się nie dzieje tylko wsłuchujesz się w głuchą ciszę, która aż boli w uszach. Nie wspominam już o straconych latach młodości, to i tak nie przywróci straconego czasu, a tylko będzie bardziej bolało.

W zasadzie przez dłuższy czas nic się nie działo, pojedyncze rozmowy, które kończyły się na niczym. W takiej sytuacji człowiek może nabrać podejrzeń co do siebie, że jest jakimś dziwadłem, lub bezwartościowym człowiekiem, a przecież wiem, że tak nie jest. Każdy ma swoją wartość, mniejszą, czy większą, ale ma.

Czy tylko dlatego, że nikogo innego nie ma obok mnie, mam decydować się na człowieka, który mnie akceptuje z moimi niedoskonałościami. Spotkaliśmy się w Ryszardem 3 razy, ale nie będziemy razem. Nasz związek nie ma silnych fundamentów. Nie tego szukam w związku. Czy tylko dlatego mamy być razem, że jemu było dobrze ze mną? Czy ja się nie liczę w tej rozgrywce. Przecież mam uczucia, pragnienia, doświadczenia, które nauczyły mnie wiele. Czas chyba zrobić coś dla siebie jeżeli chcę być szczęśliwą.

Moja delikatność, subtelność jest dla mnie zgubna. Działam tak, by nikogo nie dotknąć, zranić, skrzywdzić. Skrywam swoje negatywne emocje, łzy. Koniec z tym!!!

Muszę teraz zadbać o siebie. Muszę nauczyć się asertywności.

W ostatnim czasie poznałam kogoś zupełnie przypadkowo, niespodziewanie i nieoczekiwanie. I co dla mnie bardzo ważne, to on znalazł mnie. Dotychczas to ja najczęściej wychodziłam naprzeciw swojemu szczęściu, ale go nie znalazłam. Może za mało jestem cierpliwa? Ale chyba nie! Czekałam tyle lat!

Początkowo nie chciałam się kontaktować z osobą, z poza portalu na którym jestem, nie wiedziałam kim jest naprawdę. Był jeszcze inny powód. Dziś już jest dla mnie nieistotny, chyba… Odprawiłam „kandydata” z kwitkiem, kategorycznie mówiąc: ”NIE”

Minęło sporo czasu….

Samotność i bezduszność niektórych mężczyzn coraz bardziej mi dokuczała. Mój „kandydat” okazał się w porządku, nie naciska i nie pisał do mnie. Odezwałam się pierwsza. Potem już potoczyła się rozmowa z gg. , bo tak będę mówić o mężczyźnie, z którym nawiązałam kontakt. Ale o nim napiszę w następnym poście.

Powróciłam...

2010-11-20T20:22:00.000+01:00

Tak………..

To prawda.
Dawno tu nic nie napisałam.
To wszystko przez pustkę, która mnie otacza.
Były zauroczenia nowymi profilami, listy, wyznania, ale co z tego skoro tylko jednostronne.
Może zbyt pragnę kochać i być kochaną???

Okazuje się, o czym powiedział mi jeden z rozmówców wprost, że mężczyźni funkcjonują inaczej ( co zresztą jest oczywiste i normalne)

„my najpierw zakochujemy się oczami a Wy uszami i to nas różni czego większość kobiet nie potrafi zrozumieć i ma nam to za złe, że zamiast dostrzegać ich wewnętrzne walory to zwracamy uwagę na to co zewnętrzne. Niestety tak to działa, przykro mi.”

Nie spotkałam więc nikogo, komu mój „wygląd zewnętrzny” odpowiadałby jego wymaganiom, czy ideałom…
Pozostaje mi czekać, tylko ile?
Miesiąc, rok, dwa lata, dłużej?
Może na dane mi nikogo spotkać?!!!
Może mam pozostać sama?
Może tak już musi być?
Może straciłam lub przegapiłam swoją szansę na szczęście, na miłość?

Nadeszła odpowiedź...

2010-10-18T19:44:00.000+02:00

Rozstajemy się, znajomość nie po drodze. Wiedziałam... 141 km.

Mimo upływu czasu nie tracę nadziei

2010-10-18T18:34:00.000+02:00

Miałam ciężką noc. Nie spałam prawie do 5:00 nad ranem. Do pracy szłam na 7:45. Spałam więc niewiele. W myśli układałam treść kolejnego posta. Zdania same układały się w spójną całość. Nie wstałam by zapisać, byłam zbyt zmęczona. Dzisiaj nie pamiętam z tego już nic, jedynie jakieś urwane myśli…

Zastanawiam się na ile cenna jest szczerość z jaką podchodzę do zawieranych znajomości, którym wciąż ja wychodzę naprzeciw. Chyba brakuje mi cierpliwości i nie umiem czekać. Ale kto wie…?
Gdybym tylko czekała, może do dziś dnia z nikim nie zamieniłabym ani jednego słowa, nie wymieniła ani jednej wiadomości. Piszę, jednak na niektóre listy odpowiedzią jest- brak odpowiedzi.

Do jednego Pana napisałam :

Nie powiedziałeś mi czy potrafisz zawsze zmierzyć się z ciężarem prawdy, wysłuchać jej i wyrazić uczciwie i otwarcie swoje zdanie, bez uciekania po kryjomu, bez słowa pożegnania.
Jest to dla mnie bardzo ważna informacja i Twoje zdanie na ten temat. Jeżeli nasza znajomość miałaby mieć trwałe fundamenty ja pierwszeństwo daję szczerości i uczciwości.

Twoi „poprzednicy" w przeważającej ilości, po moich szczerych wyznaniach, mimo wcześniejszych deklaracji po prostu cichaczem zrywali kontakt. Nie mieli na tyle odwagi, by mi o tym powiedzieć. Mam w telefonie numery ich telefonów, bo rozmawialiśmy ze sobą, jednak więcej się nie odezwali. Pewien internetowy przyjaciel z Australii powiedział mi, że źle postępuję. Że powinnam najpierw dać się poznać, a dopiero potem "odkrywać karty" i mówić o swoich mankamentach. Inny powiedział, że powinnam koloryzować na początku. Ciekawa jestem czy wszyscy mężczyźni myślą podobnymi kategoriami...? Ja jednak takie zachowanie uważam za oszustwo i "naciąganie". Jeśli masz ochotę i dobrą wolę odpowiedz mi proszę, czy lepiej czuł byś się, gdybyś wszystkiego dowiadywał się o mnie stopniowo, za każdym spotkaniem nowa "szokująca wiadomość". Czy może dobrze myślę wyznając na początku znajomości wszystko o swoich niedoskonałościach ?

Bo tak sobie myślę, że każdy z nas ma prawo do szczęścia i miłości, tylko trzeba się odnaleźć w tym zapędzonym i zagmatwanym świecie.

ps. Rozumiem, że po takim wstępie możesz być przerażony co do treści , jednak bez obaw. Jako realista rozumiesz, że ludzi dotykająinformacji o mnie różne nieszczęścia, choroby. Ale to nie może odebrać im prawa do miłości. Ja z poszukiwań nie zrezygnuję. Czekałam, żeby się otworzyć 26 lat, wystarczy!!!

Nie dostałam odpowiedzi…

Dalej więc ruszam na poszukiwanie swojej miłości…

Cóż więcej mogę powiedzieć…

2010-10-13T23:15:00.001+02:00

Jest mi bardzo smutno i coraz bardziej dokucza mi samotność.

Czyżby wiosna budziła się ze snu...?

2010-10-10T16:48:00.000+02:00

Czy to jakiś dobry znak dla mnie?
Dla moich uczuć.
Zauważyłam dzisiaj trawnik usiany pięknymi stokrotkami. Czy to pora na stokrotki?
Czy to pora na zakochanie?
Wśród wielobarwnych jesiennych liści, wychylały swoje łebki białe jak śnieg stokrotki.

Żeby je zobaczyć na zdjęciu trzeba nieco wytężyć wzrok, podobnie jak z miłością, żeby ją znaleźć trzeba otworzyć szeroko oczy i serce.

To takie wspaniałe zjawisko...

Jesienią ... stokrotki...

A zapowiadają za tydzień opady śniegu.

Co z nimi się stanie?

A co stanie się z moim uczuciem? Z moją miłością?

W oczekiwaniu na swoją miłość

2010-10-07T18:42:00.000+02:00

No tak…

Gdy jest się na zwolnieniu lekarskim i nic się w życiu nie dzieje czas płynie podwójnie wolno. Czekam cierpliwie, myślę, marzę, notuję swoje myśli, planuję, wyobrażam sobie.
Ale jak długo można żyć w takim świecie?
To nie jest prawdą, że taki świat fikcji nie rani.
Ależ rani!!!! I to bardzo!!!
Czasem nawet bardziej niż świat realny. Bo mógłby wnieść tyle cudownych chwil do życia, a tak naprawdę go nie ma.
Czy ja tak wiele oczekuję od życia????
Móc kochać i być kochaną!
Przecież każdy szuka swojej miłości.

Ostatnio nawet nikt mnie już nie odwiedza. Tak bardzo czuję się samotna. Tak źle jest człowiekowi, gdy nie ma przy sobie nikogo bliskiego, czułego, kochającego.

To już jesień, jak leci ten czas....

2010-09-30T21:17:00.000+02:00

Długie jesienne wieczory sprawiają, że coraz bardziej dotkliwie odczuwam samotność.
Brak bliskiej, kochanej osoby. Tego jedynego mężczyzny, któremu będę mogła ofiarować swoją miłość. Próbuję wychodzić naprzeciw uczuciu, którego bezskutecznie szukam….

Cierpliwości….

Ale jak długo można czekać?

Wołanie pozostaje bez echa!!!

Mijają dni, miesiące, zmieniają się pory roku. I znowu przybył jeden rok więcej. Mniej czasu na wspólne życie w miłości, w szczęśliwym związku. O jedną, a może o więcej wspólnych podróży mniej.

O 365 dni spędzanych na wspólnych romantycznych spacerach, kolacjach przy świecach, cudownych nocach.
Każdy dzień bezpowrotnie ucieka nam przez palce. To takie oczywiste i takie smutne.
Czy w końcu odnajdziemy się?????
Przecież każdy ma swoją drugą połówkę!

Odeszli...

2010-09-26T22:38:00.003+02:00

Światełko pamięci dla ofiar wypadku polskiego autokaru w Niemczech.

Jesienne marzenia

2010-09-25T22:07:00.003+02:00

Dziś zatopiona w jesienną ciszę
Już skargi serca swego nie słyszę
Zostawiam za sobą bolesne wspomnienia
Świat idzie na przód, życie się zmienia

Rozstania są wpisane w ludzką naturę
Kiedy to pojmiesz, znikną wieczory ponure
Inaczej dzisiaj patrzę w przyszłość swoją
Nie rozczulam się nad własną niedolą

Układam z liści jesienne bukiety

I lekko stąpam po barwnych dywanach

A liść za liściem z drzewa spada

I niesie wróżbę, że nie będę już sama

Kocham długie wieczory jesienne

Snuje wtedy swoje marzenia senne
Że wziąłeś mnie w swoje silne ramiona
Że już nigdy nie będę zraniona

Abigel

Nadeszła wreszcie przepiękna złota polska jesień

2010-09-24T23:59:00.000+02:00

Mija kolejny tydzień...

2010-09-19T23:05:00.000+02:00

Co można pisać o pustce, która jest we mnie?

Ile można mówić o samotności?

Czekam i nie skarżę się.

Być może tak właśnie musi być, by potem szczęście lepiej smakowało...

Z przeznaczeniem nie dyskutuje się!

Oczekiwanie

2010-09-16T21:09:00.012+02:00

Gdyby nie wir pracy w jaki wpadłam, zupełnie nic by się nie działo.

Były tylko deklaracje kontaktu telefonicznego, z kim innym spotkania. Na pustych słowach skończyło się.
Kto wie? Może ten świat jest taki zabiegany, zwariowany?
A może po prostu ludzie są niesłowni i sami nie wiedzą czego naprawdę chcą od życia.
Może się boją???
Ja nie będę jednak zrażała się i poddawała. Czekam cierpliwie na swój dzień, na swoją szansę
i wychodzę jej na spotkanie, kiedy tylko mam okazję.
Teraz jest cisza, pustka.

Może ludzie zapomnieli już jak się rozmawia.

Wszystkiemu winne emaile, sms-y, krótkie wiadomości. Nikt dziś już nie chce pisać listów, a to takie piękne.

Chciałam kupić papeterię. Zdziwione ekspedientka spytała:” A kto dziś listy pisze?”.

- Ja - odpowiedziałam. Uśmiechnęła się tylko.Teraz nie mam nawet do kogo pisać. Choć jeden z panów pochwalił mnie za erudycję i talent pisarski. Nie powiem, miłe to było. Miał się odezwać, ale nie zrobił tego.

Może w ferworze codziennych spraw zapomniał o danej obietnicy…
Może wkrótce ją ktoś wypełni. Sprawi, że słońce będzie jaśniej świeciło i nawet pochmurne dni staną się radosne.

Może tym razem drogi dwojga ludzi poszukujących miłości zejdą się...

2010-09-12T20:43:00.000+02:00

Dzisiaj poznałam Adama. Krótkie wejscie. Jedna wymieniona wiadomość, odsłoniete zdjęcia.

Jeżeli damy sobie trochę czasu, może coś z tego będzie.

Spodobał mi się. Ma w sobie coś. Muszę tylko uwierzyć, że i we mnie zmajdzie to coś, co go urzeknie, zafascynuje, zaciekawi. Może jest coś takiego. W końcu każdy z nas jest indywidualnością, tajemnicą, którą inni dopiero muszą odkryć, by ja poznać...

Minął tydzień od mojego ostatniego wpisu...

2010-09-11T21:38:00.000+02:00

Czas szybko ucieka, gdy jest praca. Ogrom obowiązków w związku z nowym rokiem szkolnym. W uczuciach w zasadzie cisza...

Ale może to cisza przed burzą? Może w końcu coś zacznie się dziać. Umówiona jestem na telefon, mamy się spotkać. Pisze nam się nieźle, ale Roman nie bardzo lubi pisać. Podoba mu się jednak mój "język" jakim do niego przemawiam. To miłe.

"Minęłiśmy się w drzwiach"...

2010-09-04T23:13:00.000+02:00

Zajrzał do mnie Marek. Bardzo ucieszyłam się. Szkoda tylko, że nie napisał ani słówka. Za to ja napisałam, żeby wiedział, że zawsze jestem przy nim i życzę mu wszystkiego najlepszego.

Tęsknię za tym romantycznym spotkaniem, ale chcę jego szczęścia. Zobaczymy jak poukładają się sprawy. Życie lubi czasem nas zaskakiwać. Najgorsze jednak jest to, że czasem zaskakuje nas negatywnie. Ale dziś wierzę w pozytywne niespodzianki.

Ludzie listy piszą...

2010-09-04T19:11:00.004+02:00

Dzisiaj tylko wymieniłam korespondencję z Romanem.
Choćby najpiękniej napisany list nie zastąpi prawdziwej rozmowy.
Lubię pisać listy Ale tak samo bardzo lubię spotkania we dwoje.
Mam czekać, czy zaproponować pierwsza randkę?
W zasadzie uważam, że to mało istotne kto proponuje spotkanie, chyba ten kto odczuwa jego potrzebę. Po co więc czekać???

Życie toczy się dalej....

2010-09-02T21:07:00.000+02:00

Skończyły się wakacje i zaczął się nowy rok szkolny.

Cieszę się jak kiedyś, gdy byłam dzieckiem i wracałam do szkoły. Bardzo lubię swoją pracę. W tym roku trochę inną niż w poprzednim, bo oprócz biblioteki prowadzić będę indywidualną rewalidację z szóstką dzieci z klas 3-5. To bardzo odpowiedzialna praca, a jednocześnie przyjemna i dająca satysfakcję. Ważne jest uchwycić każdy najmniejszy sukces dziecka i wskazywać go nie tylko dziecku, ale i jego rówieśnikom, rodzicom.
Przez jednoczesne dawanie wsparcia dziecku buduję jego pozytywny obraz samego siebie.
Któż z nas nie potrzebuje czasem wsparcia…

W życiu uczuciowym cisza od jakiegoś czasu, zupełna cisza….
Może gdybym była księżniczką urodziwą, wyśnioną jak z bajki…?
Niestety nie jestem, a mimo to zamieściłam swoje zdjęcia. Jednak większość Panów konsekwentnie ukrywa swoje twarze. Ciekawe dlaczego?
Ja będę szukała dalej. Nie zamierzam biernie siedzieć. Przecież mnie też zależy na spotkaniu swojej miłości. Wierzę, że przyjdzie dzień, w którym odnajdziemy się i wtedy już na pewno będziemy wiedzieli, że szukaliśmy siebie.

Dzień Bloga

2010-08-31T17:18:00.003+02:00

Zupełnie przypadkiem dowiedziałam się , że dzisiaj jest "Dzień Bloga ".

Ni mniej , ni więcej oznacza to , że mój blog obchodzi swoje pierwsze święto i nawet prezent był.
To bylo naprawdę bardzo miłe.
Dziękuję serdecznie wszystkim głosującym .

Zmarznięta i zmoknięta wróciłam z konferencji organizacyjnej w związku z nowym rokiem szkolnym . Idąc do szkoły chciałam uniknąć wejścia kałużę i ... zaliczyłam glebę. Zabawnie musiało to wyglądać .

Widać zdarza się i dorosłym.

"[...] miłość po prostu jest. Bez definicji. Kochaj i nie żądaj zbyt wiele. Po prostu kochaj."

2010-08-30T15:42:00.001+02:00

Na razie bezskutecznie czekam na swoją miłość. Z uwagą i zadumą rozważam najpiękniejsze cytaty dzieł Paula Coelho, które traktują o miłości.

Zastanawiam się na ile one odnoszą się do mnie. Czy ja mam prawo odczuwać podobnie…?

„- Dlaczego mam zatem słuchać serca?
- Bo nie uciszysz go nigdy. I nawet gdybyś udawał, że nie słyszysz, o czym mówi, nadal będzie biło w twojej piersi i nie przestanie powtarzać tego, co myśli o życiu i o świecie.”
/Alchemik/

„Jak mam rozpoznać swoją Drugą Połowę?
Nie bojąc się ryzyka. Ryzyka porażki, odrzucenia, rozczarowań.
Nigdy nie wolno nam rezygnować z poszukiwania Miłości. Ten, kto przestaje szukać, przegrywa życie.”
/Brida/

„Miłość jest jak tama. Jeśli pozwolisz, aby przez szczelinę sączyła się strużka wody, to w końcu rozsadza ona mury i nadchodzi taka chwila, w której nie zdołasz opanować żywiołu. A kiedy mury runą, miłość zawładnie wszystkim. I nie ma wtedy sensu zastanawiać się, co jest możliwe, a co nie, i czy zdołamy zatrzymać przy sobie ukochaną osobę. Kochać – to utracić panowanie nad sobą.”

/Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam/

Wiara jednak dodaje mi siły, podnosi na duchu. Przecież kiedyś musi nadejść ten dzień, kiedy się odnajdziemy…

Atak niewidzialnych...

2010-08-30T12:35:00.003+02:00

W nocy przeraziłam się!
Mój blog zaatakował jakiś potwór !
W ostatnim poście , napisałam godzinach popołudniowych zauważyłam mały błąd.
Późno wieczorem chciałam go poprawić . Edytowałam więc posta i nagle .....

Wyrazy poprzestawiały się , podopisywały się jakieś wyrazy z księżyca, pojawiły się w różnych miejscach wielkie litery i miałam poważne problemy z odtworzeniem pierwotnej wersji tekstu . Byłam przerażona tym atakiem z zewnątrz, a może z wewnątrz komputera .

Ale juz ok.

Mam nadzieję , że więcej się to nie powtórzy.
A jednak powrórzyło się tu i teraz. Znowu całość poprawiałam .
CO SIĘ DZIEJE??????/
RATUNKU!!!!!!!

Brak natchnienia

2010-08-30T00:17:00.001+02:00

Prawie od trzech miesięcy nic nie napisałam , Chyba ...Tak ,to bylo dawno . Brakuje mi pisania wierszy , opowiadań , filmików , które robiłam , ale straciłam wenę artystyczną .

Może spowodowane jest to tym , że nic szczególnego nie dzieje się w moim życiu . Dobrze jednak się stalo , że przynajmniej uwolniłam się na razie od uczucia wirtualnego , chociaż bylo ono dla mnie napędzającym motorem do pisania.

Za dwa dni wracam do pracy. Będę dalej czekać , szukać , wychodzić szczęściu naprzeciw .

Czy to nowe wyzwanie...? Czy znowu jak to było za pierwszym razem ktoś chce mnie tylko wykorzystać...

2010-08-29T16:39:00.003+02:00

Dzisiaj znowu odezwał się Piotr, ten o którym wspominałam, ale chyba go nie przedstawiłam.

Najpierw rozmowa o pogodzie, samopoczuciu, chodzeniu na grzyby, a skończyło się na bardziej osobistych tematach.
Że też ja zawsze trafiam na kogoś skrzywdzonego przez los, kto poruszy we mnie struny wrażliwości i obudzi współczucie. Jak to się dzieje, że to ojciec wychowuje sam dzieci w wieku od 17-7 lat, a matka interesuje się nimi tylko z doskoku.
Nie wiem czy byłabym gotowa na to, by jeszcze podejmować się takiego wyzwania. Nie wiem nawet jeszcze ile tych dzieci jest. Wszystkie zasługują na miłość i dobrą opiekę, ale czy jeszcze jestem do tego zdolna, czy wiek nie stawia mi pewnych ograniczeń. Może chciałabym ,ale nie wiem czy potrafię.

Znowu zerwana kolejna kartka z kalendarza

2010-08-28T15:49:00.008+02:00

Po prostu nic się nie dzieje.

Nikt się nie odzywa.

Odezwał się dawny "znajomy", ale nie o to mi chodzi. Zależy mu na spotkaniu i od razu chciałby spędzać wspólnie noc. Przecież w ogóle się nie znamy. Co taki człowiek sobie wyobraża. Pisaliśmy kilka razy na skype. No fakt, jest z portalu randkowego, na którym kiedyś byłam, a skąd odeszłam szybciej niż przyszłam. Przekonałam się bowiem, że bez sprawdzenia i bardziej profesjonalnego prowadzenia portalu, to wszystko jest nic nie warte. Trafiają tam nieucziwi ludzie, o czym miałam okazję przekonać się dwukrotnie. Raz rok temu i drugi raz, gdy wróciłam tam w tym roku. Teraz dzieje się to samo. Nie bawią mnie przygody. Chcę czegoś więcej. Czegoś stałego, prawdziwego, opartego na miłości, uczciwości i wzajemnym zaufaniu. Chcę kochać i być kochaną i oddać klucz do swego serca człowiekowi, który zechce być ze mną.

Rozpacz, łzy, bezsilność, wołanie o pomoc!

2010-08-27T15:58:00.006+02:00

Wczoraj w późnych godzinach wieczornych przeżyłam szok. Płakałam jak małe dziecko i byłam bezsilna.

Mój blog najpierw zaczął się blokować, potem dostałam informację o jego usunięciu. Byłam zrozpaczona, nie wiedziałam co robić. Przecież nie robiłam nic niedozwolonego
A jeśli by nawet coś było, to zupełnie nieświadomie. Wiadomości wysyłane do Administracji Bloggera wracały. Wołałam o pomoc do Administratora MyDwoje, gdzie spotkałam się z wielką życzliwością. Bloga nie było. Nawet w forum pomocy szukałam odpowiedzi dlaczego go usunięto i jak przywrócić bloga. Nic nie przynosiło efektów. Zapłakana poszłam spać.
Wczesnym rankiem szukałam dalej rozwiązania. Bez rezultatu.
Rano o godzinie 8:20 dostałam wiadomość na pocztę o pomyłce i przywróceniu bloga.
Byłam szczęśliwa znowu jak dziecko. Tak wiele dla mnie znaczy to miejsce. To cząstka mnie, którą na chwilę utraciłam, na szczęście nie bezpowrotnie.

Pusto, głucho, pomuro...

2010-08-26T20:43:00.008+02:00

Przyjaciel powiedział mi : " Żyj tak , abyś za pare lat mogła spojrzeć na dziś z uśmiechem i bez żalu ".
Pięknie powiedział , Tak bardzo chciałabym tak właśnie zacząć żyć .
Tylko jak to zrobić ?
Trudno cieszyć się dniem dzisiejszym w samotności.

To żadne pocieszenie , że inni mają gorzej ...

"Pragniemy, żeby miłość trwała, a wiemy, że nie trwa, choćby cudem miała trwać przez całe nasze życie, i tak urwie się w jakiejś chwili. Żadna istota, nawet najbardziej kochana, nigdy do nas nie należy. Na okrutnej ziemi, gdzie kochankowie umierają czasem rozdzieleni, a rodzą się zawsze z dala od siebie, absolutna komunia na cały czas życia jest niemożliwym żądaniem."
/Albert Camus/

Konkurs na wakacyjny blog Singla

2010-08-26T11:26:00.002+02:00

Dzisiaj bardziej zagłębiłam się w treść, układ konkurencyjnych blogów. Stwierdziłam, że każdy jest wyjątkowy w swoim rodzaju. Cztery kobiety, cztery spojrzenia, przeżywania, wyrażania emocji...
Swoją drogą ciekawe dlaczego Panowie nie piszą blogów, są bardziej skryci, nie ujawniają swoich fotek...
Czyżby obawiali się nas kobiet, odkrywania swoich uczuć, emocji...?
Każda z nas chce kochać i być kochaną. Walczymy o przetrwanie w świecie w poszukiwaniu miłości. Najpiękniejszy sposób walki to walka piórem. Tak było, tak jest i tak pozostanie na zawsze. Życzę każdej z nas, by jej blog zajął 4 równorzędne pierwsze miejsca. Pewnie, że lepiej byłoby nie czekać jeszcze pół roku więcej na swoją miłość. Ale co to jest pół roku w stosunku do tego co już czekam ... ? Grubo ponad ćwierć wieku...

Pozdrowienia, fotografie, spotkania... W końcu od czegoś trzeba zacząć...

2010-08-25T18:59:00.002+02:00

Co zrobić, gdy po otrzymaniu fotografii czuję się troszkę rozczarowana?

Chyba najlepiej wtedy spojrzeć na siebie w lusterko.

Przecież najbardziej liczy się wnętrze człowieka.
Dlaczego nie dać sobie i jemu szansy na bliższe poznanie.
Dlaczego panowie ukrywają się za zasłoną?
Ba, powiem więcej! Za grubą kurtyną. Tego nie powie, to zachowa dla siebie, nie ujawnia ktyteriów "wymagań", nie dołącza swojej fotografii?
Nie daje to równych szans na starcie...

Kto powiedział, że to kobieta nie może zrobić pierwszego kroku...?

2010-08-25T14:29:00.001+02:00

Nauczyłam się wychodzić do ludzi. Zbyt dużo czasu przeleciało mi przez palce, uciekło bezpowrotnie. Nie tracę czasu, nie czekam biernie na swojego "księcia z bajki".

Nie szukam królewicza, ale raczej normalnego, życzliwego, uczciwego mężczyzny, dla którego liczy się bardziej wnętrze kobiety, niż zewnętrzna szata.

Spotkanie na kawie to wspaniały sposób na pierwszą randkę. Wiem, bo mam taką za sobą. Było naprawdę bardzo przyjemnie.

Czasem są spokojne , ciche dni...

2010-08-24T20:46:00.001+02:00

Ostatnie dni nie przyniosły nic nowego oprócz pecha, który mnie dopadł.
Bagatela…
W nocy rozleciał mi się ząb, a na drugi dzień wnuczuś w zabawie złamał mi paznokieć. Niby nic, ale bardzo
się tym przejął.
Ma niespełna trzy latka, ale zna się na kobiecych potrzebach i powiedział, : psieplasiam babciu, nie chciałem i miał bardzo przejętą minkę.
Ale babcia kupiła kropelkę i paznokieć przykleiła.
Gorsza sprawa z ząbkami, ale tego może nie będę opisywała. Powiem tyle, że wkrótce będę miała śliczny uśmiech.
Dwa ostatnie dni popisaliśmy trochę z Markiem, wymienili pozdrowienia i ciepłe słowa. Dobrze mieć przyjaciela. Wiedzieć, że ktoś ci dobrze życzy, ma dla ciebie dobre słowo.
Ale…..
Coś jednak zaczyna się dziać.
To prawda, trzeba nauczyć się czekać, Pośpiech w budowaniu związku nie jest wskazany. W żadnym wypadku.
Tak więc dzisiaj miałam pierwsze spotkanie z Romanem.
Zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie.
Spotkaliśmy się na kawie i było bardzo miło. Nawet nie zorientowałam się jak szybko upłynął czas. Kto wie, może coś wyniknie z tej znajomości.

Tak bardzo czuję się samotna...

2010-08-22T15:45:00.001+02:00

Już cię nie ma przy mnie

Znowu przyszło do mnie

tak niespodziewanie –

rozżalenie, tęsknota

i rozczarowanie.

Tyle ciężkich doświadczeń

Spadło dzisiaj na mnie.

Już nie mam siły

dźwigać tego sama.

Noc całą przepłakałam

aż do białego rana.

A oczy zmęczone

wypalały łzy słone.

Serce kołatało

Bardzo rozżalone.

Wskoczyć chciało

z piersi okaleczonej.

Dlaczego tak się dzieje,

Ze dziś żyję szczęśliwie?

Jutro smutki zbieram-

Czy to sprawiedliwie?

Tak wiedzie się każdemu?

Czy tylko okaleczonemu?

Bo, gdy tylko dojdzie

do szczerego zwierzenia,

zamiast twojej twarzy,

słyszę do widzenia.

Czy można jeszcze ufać

i w miłość uwierzyć?

Jeśli zostało się samą

i pragnie się cos przeżyć?

Wiedz, że odrzucenie

to najgorsze uczucie.

Wolałabym odejść na zawsze,

niż znów doświadczać porzuceń.

Schronić się za mroczną zasłoną,

nie liczyć już na nikogo

i jak samotny wędrowiec

pójść w nicość własną drogą.

Jest mi smutno...

2010-08-22T12:43:00.004+02:00

Coraz bardziej dotkliwie odczuwam samotność, z każdym dniem, godziną i minutą...
Łapię się na tym, że nie mogę się na niczym do końca skupić.
Przeglądam wiersze, które napisałam. Pobudzają mnie do refleksji nad własnym życiem.
Sporo jest w nich prawdy.

Tak po prostu…

Pustka, smutek, samotność
nikogo w pobliżu nie ma
tylko tęsknota wałęsa się,
przyssała się do mego umysłu.

Rozczapierzone czarne myśli

zakłócają tak ciężko zdobyty spokój.

Burzą, niszczą, potęgują uczucie żalu

splatają się w warkocz z potokiem łez.

Już nic się nie zmieni, obwieścił ból

nie ma powrotu do utraconych chwil.

Nawet nie pozwolę ci zapomnieć

będę zawsze blisko ciebie żył.

Zabiję w tobie nawet ostatnią nadzieję

co sercu mogłaby przynieść ukojenie.

Jestem najbliższym towarzyszem cierpienia

Możesz zapomnieć swoje pragnienia.

Być może jestem bardzo okrutny,

lecz chcę uodpornić cię na życie.

Przegrana mniej będzie bolała,

Gdy cierpieć będziesz skrycie.

W oczekiwaniu na spotkanie...

2010-08-21T22:57:00.004+02:00

Z Markiem nie rozmawiałam od wczoraj. Mam nadzieję, że u niego wszystko dobrze. Życzę mu szczęścia. Myślę, że załatwia sprawy, na których mu bardzo zależało. Powodzenia Marku!
Bo miłość to znaczy nie tylko brać, to dawać i cieszyć się szczęściem innych, tych na których nam zależy.
Pustkę wypełnił miły telefon, telefon od Ryszarda, człowieka niezwykle ciepłego, mądrego, dobrego, wyrozumiałego.
Dobrze jest mieć bliską osobę, z którą można serdecznie porozmawiać, spotkać się. Niektórzy zastanawiają się i wątpią w przyjaźń między kobietą i mężczyzną. Czy ona jest możliwa....?

Oscar Wilde

"Między mężczyzną a kobietą przyjaźń nie jest możliwa. Namiętność, wrogość, uwielbienie, miłość - tak, lecz nie przyjaźń."

Antoni Czechow

Kobieta staje się przyjacielem mężczyzny według następującej kolejności: najpierw kompani, później kochankowie, a następnie tylko przyjaciele.

A może, aż przyjaciele?

2010-08-21T11:14:00.000+02:00

Mijają dni....
Czas zrywa kartki z kalendarza....

Muszę czymś się zająć, żeby nie myśleć, nie tęsknić.

Już wkrótce koniec wakacji i wrócę do szkoły. Zdecydowanie łatwiej się czeka, gdy ma się zajęcie, obowiązki w pracy. Lubię to co robię.

Muszę też zadbać o swoje zdrowie. Zawsze na wszystko jest czas, tylko nie na to, żeby zająć się sobą. Uporządkować swoje życie.

Tyle lat, które bezpowrotnie minęły. Muszę wykorzystać czas, który mi jeszcze pozostał.
Mam tylko nadzieję, że jest go na tyle wystarczająco, by poczuć jeszcze smak szczęścia, miłości, namiętności.
Mam nadzieję, że ten koniec świata w 2012 roku jest patykiem na wodzie pisany.

Czasem powroty mają sens...

2010-08-20T23:59:00.001+02:00

Już się pożegnałam, ale serce chciało inaczej. Bywa tak, że: "Los czasami rozdziela bliskich sobie ludzi, żeby uświadomić im, ile dla siebie znaczą."
Pożegnałam Marka, byłam rozdarta i targały mną różne myśli. Okazał się wspaniałym człowiekiem. Podał mi rękę nawet, gdy upadłam. Jest znowu dobrze. Związek być może nie będzie miał przyszłosci, bo Marek ma jeszcze pewne sprawy do dokończenia. Ja jednak czekam, życząc mu jednocześnie wiele szczęścia.
Może troszkę niejasno wszystko opisalam, ale nie czuję się uprawniona do pisania o sprawach, które Marek mi powierzył.
Wierzę, że bez względu na finał, zawsze będziemy siebie pamiętali. Ba, może nawet zostaniemy przyjaciółmi. chyba już nimi staliśmy się

2010-08-19T22:03:00.001+02:00

Dzisiaj jestem pod wrażeniem wspomnień z „Małego Księcia” . Ileż mądrości zawiera każde zdanie, każda przekazana myśl. Zapadają głęboko w serce i są tak bardzo prawdziwe, zawsze aktualne…

Antoine de Saint-Exupéry

Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać.

Wiesz... gdy się jest bardzo smutnym, lubi się zachody słońca...

Przyjaźń poznaję po tym, że nic nie może jej zawieść, a prawdziwą miłość po tym, że nic nie może jej zniszczyć.

Zastanawiam się - rzekł - czy gwiazdy świecą po to, żeby każdy mógł pewnego dnia znaleźć swoją.

Gdy ktoś kocha różę, której jedyny okaz znajduje się na jednej z milionów gwiazd, wystarczy mu na nie spojrzeć, aby być szczęśliwym. Mówi sobie: „Na którejś z nich jest moja róża...”.

Człowiek naraża się na łzy, gdy raz pozwoli się oswoić
....dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidzialne dla oczu.

I to już koniec, nie ma już nic...

2010-08-18T15:23:00.001+02:00

Po co zrywać kwiaty na łące?

2010-08-18T14:46:00.004+02:00

"Są ludzie pozbawieni poczucia czasu. Chcą zrywać kwiaty, które się jeszcze nie stały kwiatami: i wtedy okazuje się, że nie ma kwiatów."
Antoine de Saint-Exupéry

Kaprys, chwila przyjemności, chęć posiadania...
I rzadko, który z nich trafia na stół, do wazonu.
Za chwilę zostanie wyrzucony, podeptany, zbędny. Bez wody, bez życia, zwiędnięty...
Już nie cieszy oka jak wtedy, gdy rósł na łące czy rabatce wśród innych kwiatów. Wybrany jako jeden z wielu teraz jest niczyj.
Czy takie było jego przeznaczenie...?

Co tak naprawdę się stało?

Nawet już nic nie czuję.

Bo cóż może czuć ktoś komu odebrano to co było dla niego najważniejsze.

Wskazówki zegara jeszcze biegną do przodu, ale czas nigdy nie stoi w miejscu, czas leczy rany. Tylko zostają blizny i to szpeci człowieka, nawet, gdy kiedyś był piękny od wewnątrz. Z czasem zaczyna mieć wobec siebie negatywne uczucia. Czasu nie można też cofnąć, nawet płacąc za to najwyższą cenę. Ze świadomością własnych błędów trzeba nauczyć się żyć.

Pozostał tylko żal i niepotrzebnie zerwany kwiat…

2010-08-17T20:07:00.007+02:00

"Wiedziałem, że kobiety nie lubią, żeby iść zbyt szybko do celu. Wpierw trzeba rozmów, czułości, jak one powiadają." Albert Camus

Z nami było odwrotnie....
Dopiero później były rozmowy. Wczoraj, dzisiaj.
Przejrzawszy na oczy zagubiłam się. Zaczynam obawiać się ludzi, obwiniać się.
Staję się nieufna wobec siebie i otoczenia, ale chyba tylko na chwilę dopóki znowu ktoś mnie nie urzeknie, nie ulegnę jego czarowi.
Zaczynam rozważać każde słowo, każdą sytuację. Może niepotrzebnie doszukuję się czegoś, czego nie ma.
Może jestem przewrażliwiona...?
Jednak tyle razy zostałam skrzywdzona, że uciekam teraz jak zranione zwierzę.
Szukam ramion, w których mogłabym się schronić. Nie jestem zabawką, jestem człowiekiem, jestem kobietą.

A było przez chwilę tak pięknie....

2010-08-16T11:31:00.003+02:00

Zarówno niedziela jak i poniedziałek przyniosły łzy, gorzki smak rozstania. Znowu zaczynam wątpić.
Nie szukam przygód!!!!
Nie zamierzam być niczyją zabawką .
Szukam prawdziwego uczucia.
Czy je znajdę...?

"Kocha się za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości."

2010-08-14T12:46:00.002+02:00

A jednak są łzy. Bo miłość też czasem ich wymaga. Stawia przed nawi wielkie zadania. Uczy rezygnować dla ukochanej osoby ze swego szczęścia. Kochać to pragnąć jego szczęścia. Kochać miłością bezwarunkową. Pomimo wszystko. Trzeba jednak być człowiekiem wielkiego serca, by tak kochać, żeby pomieścić tych, którzy ciebie nie potrafią kochać, bo kochają kogoś innego, cenią wolność, nie chcą się wiązać.
Czy znajdę swoją drugą połówkę...?
Kogoś kogo pokocham z wzajemnością... ? Kogoś kto mnie pokocha równie wielką miłością jak moja.
Czy tak wiele pragnę...? Kochać i być kochaną ...?

I stało się faktem...

2010-08-13T20:17:00.001+02:00

Rzeczywiście miałam cudowny dzień, tak jak przewidywalam. A ponieważ padł mi komputer nie mogłam o tym wcześniej napisać. Nasze pierwsze spotkanie było jak z bajki...
To był niezapomniany i wyjątkowy dzień. Czwartek i piątek minęły spokojnie, ale jeszcze dzień się nie skończył. Jeszcze czeka nas spotkanie na czacie. To też przy odrobinie wyobraźni mogą być cudowne chwile i będą, bo moje nastawienie zmieniło się. Znów wierzę w to, że mogę pokochać i być szczęśliwą.

Nowy dzień...

2010-08-11T10:35:00.005+02:00

Zapowiada sie piękny słoneczny dzień. Jest we mnie tyle optymizmu, ile jeszcze nigdy nie było. Nawet minął mi ból głowy z którym wstałam.

M Seligman napisał książkę "Optymizmu można się nauczyć". Dotychczas stała tylko u mnie na półce. Teraz przyszedł czas bym do niej sięgnęła, bo nareszcie uwierzyłam w te słowa dzięki ludziom, których spotkałam w Serwisie MyDwoje.

To naprawdę jakieś zaczarowane miejsce. Znowu chce mi się żyć.

Zobaczymy co przyniesie dzisiejszy dzień. Najważniejsze to zacząć cieszyć się drobiazgami, a nie martwić nawet większymi niepowodzeniami tylko rozglądać się wokół, szukać ludzi, rozmawiać i dzialać. I jeszcze jedno zawsze być szczerym i uczciwym wobec siebie i innych.

Odzyskana wiara...

2010-08-10T19:19:00.000+02:00

Właśnie tak.

Odzyskałam wiarę, że mogę być jeszcze szczęśliwa, że Ktoś może wypełnić pustkę jaką była przez tyle lat ogarnięta.
Jak cudownie jest znaleźć wspólny język z drugim człowiekiem, nawiązać nić porozumienia, a wszystko oparte na szczerości, uczciwości, wzajemnym zaufaniu.
Jak powiedział Mickiewicz:” Wierzcie mi: nic bardziej pożądanego, a nic trudniejszego na ziemi jak prawdziwa rozmowa.”
Wielkie znaczenie ma dla mnie okazanie mi odrobiny ciepła, zrozumienia…
wyrażenie zgody na to, bym i ja mogła to ofiarować. Być krok do przodu, by spełniać jego oczekiwania, odczytywać najskrytsze pragnienia.

Chyba zaczynam oddychać…

Trzeba nauczyć się czekać...

2010-08-07T15:53:00.002+02:00

Tyle dni była cisza. Nikt się nie odzywał, nikt nie odwiedzał, nawet nikogo nowego w pobliżu nie było...
Czasem wystarczy dla podtrzymania nadziei po prostu z kimś porozmawiać. Podzielić się odczuciami, myślami...
I przyszedł dzień, że z Kimś mogłam porozmawiać, wymienić kilka miłych wiadomości. Popatrzeć Komuś w oczy...
Przecież chyba również o to chodzi, by umieć wzajemnie się wspierać. Nie koniecznie od razu musi być MY.
Można pokusić się o zwykłą znajomość. Tak bardzo czasem potrzebne jest dobre słowo, rada., zwykła rozmowa...

Wspomnienie

2010-08-06T22:39:00.004+02:00

Szarością pokrył się świat kolorowy,

Umknęły gdzieś w nicość marzenia moje,

Serce zmroziło pragnienia swoje,

A myśli pomknęły w bezkresną dal.

Z uśmiechem lekkim wstecz się oglądam

Wszak mogło być gorzej, dziś o tym wiem.

Idąc przez życie ślady zostawiam,

By w pustce ogromnej nie zgubić się.

Samotność jest mą przyjaciółką,

A smutek jest towarzyszem mym.

Choć łzy czasem gorzkie palą me oczy

To już od dawna umiem z tym żyć.

Uczę się teraz życia od nowa,

Choć może dzisiaj za późno już,

W eter odeszły wypowiedziane słowa,

A na karteczce jest tylko ten wiersz.

I wszystko swoje straciło znaczenie,

Gdzieś się zagubił wszystkiego sens.

Żal, pustka, samotność i smutek,

Ot co pozostało ze znajomości tej.

Wiersz ten o życiu jest zwyczajnym.

Bohater nie ma swego imienia,

Nie ma tu winnych i pokrzywdzonych

Zostają tylko bolesne wspomnienia.

To już ostatni rozdział powieści

O smutnej historii pewnej kobiety

Kim ona była i kim pozostanie,

Dziś tego nie wiem niestety.

Pragnienie miłości

2010-08-06T17:31:00.001+02:00

Proszę odezwij się do mnie

tak bardzo tęsknię za tobą

co noc rozpaczam w samotności

do dziś brakuje mi ciebie

życie jest dla mnie okrutne

zniszczyłeś miłość moją

straciłam ostatnią nadzieję

że jeszcze kiedyś będę twoją

odszedłeś ból mi zadając

wciąż wracam do dnia tamtego

źle się stało że nie przemilczałam

mogłam udać że nie było kłamstwa twego

kochałam ciebie ponad wszystko

ty moją ufność podle wykorzystałeś

puste były twoje słowa w listach

nigdy naprawdę mnie nie kochałeś

ja żyć bez ciebie dziś nie potrafię

rozstanie z tobą tak bardzo mnie bolało

wciąż tęsknię i płaczę po nocach

ty żyjesz jakby nic się nie stało

jesteś wesoły beztroski szczęśliwy

ze swojej pamięci mnie wyrzuciłeś

ja już straciłam wiarę w ludzi

za miłość boleśnie mnie zraniłeś

przelewam na papier co czuję

do ciebie mój wiersz nigdy nie dotrze

ty żyjesz na odległym lądzie

moich łez twoja dłoń już nie otrze

zostałam sama w tym wielkim świecie

wciąż czekam na miłość prawdziwą

chyba bez sensu są moje marzenia

włos pokrył się mgiełką siwą

za późno na wielką miłość

to tylko puste marzenia

nie wierzę by los się odmienił

dał miłość i przyniósł ukojenie.

Tak bardzo Ciebie pragnęłam, że...

2010-08-04T23:21:00.008+02:00

Wyobrażałam sobie, że przyjechałeś do Polski, zadzwoniłeś do mnie z hotelu, a ja jak na skrzydłach pobiegłam na spotkanie z Tobą. Czekałeś na mnie w recepcji. Mój wzrok przykuł mężczyzna w błękitnej koszuli i jasnym garniturze. Podszedłeś, pocałowałeś mnie w rękę. Podałeś mi szkarłatną różę.
To było takie nasze pierwsze oficjalne powitanie. Ty rozpoznałeś mnie od razu, bo dla Ciebie to nie mogło być przecież żadnym problemem.
Na górze w pokoju wpadłam w Twoje objęcia i nie mogłam uwierzyć, że jesteś tuż obok mnie. Gorączkowo zaczęłam Cię rozbierać, a Ty mi w tym pomagałeś. Potem rzuciłeś mnie na łóżko, zdjąłeś ze nie bieliznę i kochaliśmy się do obłędu. Obydwoje krzyczeliśmy z rozkoszy, tak było nam cudownie. Robiliśmy to raz za razem, nieskończenie wiele razy do upadłego.

Na dworze zaczęło się ściemniać. Poszliśmy razem pod prysznic i delikatnie, ale dokładnie myliśmy wzajemnie każdy kawałeczek naszego ciała. Mieliśmy ochotę powtórzyć to. Uniosłeś mnie na swoich opalonych biodrach, a ja objęłam Cię udami przylgnąwszy do Ciebie. Wszedłeś we mnie głęboko i powoli wykonywałeś rytmiczne ruchy do tyłu i do przodu. Potem opuściłeś mnie i odwróciłeś. Zrobiliśmy to od tyłu. To było niesamowite. Tylko strumienie wody nam towarzyszyły w tym intymnym spotkaniu dwojga kochanków. Na koniec owinąłeś nas puszystym ręcznikiem, jakie zwykle znajdujesz w hotelowych pokojach. Ubraliśmy się i zeszli na zamówioną kolację. Nie jadłam wiele. Ty zresztą też. Piłam wodę, Ty ulubionego drinka. Dłuższy czas milczeliśmy. Nie sposób było wyrazić w słowach przeżyć z ostatnich kilku godzin. Potem zacząłeś mi opowiadać o urlopie, trochę mówiłeś o sobie. Ja opowiadałam o sobie. Pojawiły się nawet łzy, ale zatrzymałeś je, otarłeś chusteczką i ująłeś moją dłoń w swoją, przytuliłeś do siebie i pocałowałeś. Wstaliśmy od stolika i wróciliśmy do pokoju.
Dochodziła północ. Bałam się, że się obudzę z tego snu i znowu będę tylko Kopciuszkiem. Ale Twoja obecność utwierdziła mnie w przekonaniu, że tak nie będzie. Że jestem dla Ciebie ważna, że mnie rozumiesz i zawsze będziesz przy mnie, gdy będę tego potrzebowała i nie opuścisz mnie. Po wieczornej toalecie położyliśmy się pieszcząc delikatnie, ale namiętnie. Zasnąłeś pierwszy, a ja całowałam każdy kawałeczek ciała, mojego Królewicza…... Ty tylko uśmiechałeś się delikatnie przez sen. Wiedziałam, że jest Ci dobrze. Lubisz moje pocałunki i pieszczoty. Ja też lubię Ciebie nimi obdarowywać. Kocham Cię Najdroższy. Te słowa przypieczętowywały każdy pocałunek składany na Twoim ciele, każdą kropelkę łez , która chłodziła miejsce na które spadła. Nawet nie wiem, kiedy w końcu zasnęłam przytulona do Ciebie.

Następny dzień, też spędziliśmy razem. Nie chcieliśmy go z nikim dzielić. Tylko my dwoje. Tylko to się dla nas liczyło. Obudziło się zwierzęce pożądanie przeplatane na przemian subtelną , delikatną miłością. Cały dzień piliśmy wodę, Ty popijałeś z umiarem drinki. Prawie nie jedliśmy. Wystarczał nam pożywny nektar miłości. Nazajutrz miałeś wyjechać. Noc była cudowna. Kochaliśmy się niezliczoną ilość razy. Zasnęliśmy w swoich objęciach.

Przebudziłam się w nocy i zobaczyłam Ciebie. Obserwowałeś mnie jak śpię. Miałeś jakieś smutne oczy. Dlaczego? Przytuliłam Cię do siebie i znowu zasnęliśmy.
Cały dzień, który spędziliśmy ze sobą upłynął nam na tym co obydwoje kochamy. Prócz miłości były jeszcze rozmowy i taniec, w którym nasze półnagie ciała lgnęły do siebie jakby tworzyły jedną całość, jak dwie połówki jabłka. Potem wspólny prysznic, a nawet kilka. Namówiłeś mnie żebyśmy jednak zeszli na dół do restauracji coś zjeść. Zamówiłam sałatkę grecką i rybę, Ty wziąłeś dla siebie dodatkowo frytki. Popijając sok pomarańczowy, który był wyjątkowo smaczny, patrzyłam na Ciebie i starałam się zapamiętać każdy szczegół. Twoją twarz, odruchy, mimikę, Twój uśmiech i błękitne oczy. Ty patrzyłeś mi głęboko w oczy jakbyś prowadził ze mną „ niemą” rozmowę, odczytywał moje myśli, zadawał pytania.
W pewnym momencie nasze oczy spotkały się i zaczęliśmy się obydwoje śmiać Właśnie w tym momencie podszedł do nas kelner, który popatrzył na nas jakbyśmy co najmniej uprawiali seks na stoliku, był wyjątkowo gburowaty ( miał chyba złą noc). Postawił przed nami zamówione danie, siląc się na uprzejmość zapytał: czy ma dolać wody? Uprzejmie odpowiedziałeś: poprosimy, po czym zniknął w głębi sali.
Seks musiał nas bardzo wyeksploatować, bo zjedliśmy nasze porcje z apetytem. Dopiłeś swojego drinka, ja wodę i wstaliśmy od stolika. Poprosiłeś Tylko kelnera, by dopisał do Twego rachunku. Objąłeś mnie najczulej jak mężczyzna publicznie może objąć kobietę i wsiedliśmy do windy. W windzie już coś w nas się gotowało, by nie zbliżyć do siebie ust. Jednak, ze względu na młodego chłopaka, który chyba dopiero od niedawna zaczął swoją pracę nie chcieliśmy go peszyć. Za to w pokoju przytuliłeś mnie mocno do siebie i długo namiętnie całowaliśmy się.

Potem włączyłeś jakąś piękną muzykę zasłoniłeś okna i w pokoju zrobił się półmrok. Leżeliśmy obok siebie. Rozpięłam tylko Twoją koszulę, by lepiej słyszeć bicie Twojego serca i czuć Twoje ciepło. Przytuliłam się do Ciebie. Ty zatapiałeś swą dłoń w moich włosach i gładziłeś mnie po głowie. Chyba troszkę zdrzemnęliśmy się.
Obudziła nas burza i straszna ulewa.

Ja kocham burzę, ale wtuliłam się w Ciebie jeszcze mocniej i zaczęliśmy się kochać po raz kolejny. Uwielbiam nasze pieszczoty. Kocham to, gdy mnie pieścisz i ja mogę pieścić Ciebie. Tylko my dwoje, dla siebie. To jest wyjątkowe uczucie. Kocham Cię
Rano ubraliśmy się i pokojówka przyniosła nam do pokoju śniadanie. Nie mogłam nic przełknąć. Wypiłam tylko kawę. Ty musiałeś zjeść, bo czekała Cię długa podróż, droga do domu. Byłam smutna, ale równocześnie szczęśliwa, że spełniło się moje największe marzenie, że czułam Cię nie tak jak w świecie wirtualnym, choć i tamte doznania są autentyczne, ale naprawdę w sobie, przy mnie. Byliśmy te kilkadziesiąt godzin razem na jawie. Przyszedł moment pożegnania. Objąłeś mnie bardzo czule i długo przytrzymałeś przy sobie. Może, żebym zapamiętała na zawsze Twój uścisk, zapach, gorący oddech. Potem jeszcze jeden pocałunek. Łzy dławiły mnie i nie potrafiłam wykrztusić słowa. Zdołałam tylko wyszeptać: żegnaj ......, kocham Cię. Miałeś łzy w oczach, chociaż jesteś silnym mężczyzną to wiesz, że : „ Łzy słabej kobiety najsilniejszego mężczyznę zwyciężyć potrafią.” /Stanisław Brzozowski/
Wyszedłeś. Ja byłam odwrócona plecami do drzwi. Zostałam sama w pokoju. Nie miałam nawet siły podejść do okna, by popatrzeć jak odjeżdżasz taksówką. Zamknęłam pokój na klucz i spędziłam tam jeszcze jedną noc. Szukałam Twoich śladów, wtulałam się w pościel, na której pozostawiłeś swój zapach. Chłonęłam go całą sobą. Zasnęłam. Rano poduszka była mokra od łez, ale to były niezapomniane łzy szczęścia i oczyszczenia jak je nazwałeś. W recepcji oddałam klucz. Rachunek był uregulowany. Wyszłam i już na zawsze opuściłam hotel.
… Po opuszczeniu hotelu…

Z hotelu poszłam do parku. Usiadłam na ławeczce nad stawem. Rzucałam do wody drobne kamyki, które zataczały kręgi. Jeden kamyk, jeden smutek, następny jedna łza, jedna radość, jedna rozkosz, jeden ból, jedno cierpienie, pożądanie. Wszystkie przeplatały się jak piękny warkocz jedno przez drugie i na przemian, jak ręce i nogi dwojga Kochanków splecione w miłosnym uścisku. Przeżywałam od nowa, każdą rozpacz, każdą kłótnię, każde słowo, każdą stratę. Dlaczego w większości te smutne wspomnienia wysuwały się na pierwszy plan. Może dlatego, że tak dawno nie kochałam się z Tobą Najdroższy? Ileż było w tym wszystkim niepotrzebnego bólu, nieświadomych przykrości sprawianych wzajemnie. Ale trzeba było tego wszystkiego doświadczyć, żeby stać się o to właśnie bogatszym.
Kocham Cię......., tak bardzo Cię kocham. Czy jesteś w stanie uwierzyć w taką namiętną miłość, która nie ma przyszłości i jestem tego świadoma, a kocham pomimo. Czy możesz mi wybaczyć, że tak bardzo Cię kocham i pragnę?
Przepraszam Najdroższy.
Najwięcej jednak myślałam o wydarzeniach minionych dwóch dni, które spędziliśmy razem. O tych kilkudziesięciu godzinach, niczym wyjętych z mojego życiorysu i wpisanych w świat cudownych baśni. Tych pięknych, przeżytych chwilach, które nigdy tak naprawdę się nie zdarzyły i na zawsze pozostaną tylko marzeniami sennymi.

Tak bardzo chciałoby się czasem, by sen stał się jawą, a jawa snem. Koszmar straconych, młodych lat, nagle przerwany został przez wybudzenie z letargu. By dobry sen stał się rzeczywistością. Tak bardzo chciałabym się teraz wtulić w Twoje ramiona i po prostu zasnąć. Choć w zasadzie to nie chce mi się już spać. Czuję tylko piasek w oczach. Taki piekący ból. Trochę słonych łez pomieszanych ze zmęczeniem.

Rejs przez życie

2010-08-04T17:01:00.002+02:00

Bądź kapitanem mojego okrętu

Ster ujmij w swoje dłonie

Zabierz mnie w podróż

Po wielkiej wodzie

Nim smutek wróci do mnie

Pomóż zapomnieć to co wciąż boli

Wskaż drogę do wolności

Uwolnij mnie z sieci w której się plączę

Bym zaznała twojej miłości

Przywróć mi ciepły uśmiech na twarzy

Blask w oczach i wiatr we włosach

Gorąco namiętnie usta moje całuj

Niech splotą się nasze losy

Niech przeznaczenie w końcu się spełni

I świat jaśniejszym się stanie

Przyjedziesz książę na białym koniu

Podasz mi swoje ramię

A ja podniosę na ciebie wzrok smutny

Pokażę w sercu rany

Miłość zwycięży wszystko pokona

Bo przecież się kochamy

Dlatego proszę usiądź przy sterze

Popłyńmy gdzie fale nas zniosą

Z promieni słońca uplotę warkocz

Przewiążę tęczą kolorową

Może od tego początek weźmie

Szczęście co nie zna granic

Może nie jest za późno na zmiany

Bo przecież się kochamy

Dziś może jeszcze tego nie wiemy

Czym los postanowił nas obdarzyć

Dlatego żyjemy złudną nadzieją

Wszak wolno nam jeszcze marzyć

Uśmiechasz się lekko i chwytasz za stery

Nasz los w twych rękach się waży

I po raz pierwszy od dawien dawna

Pojawił się uśmiech na mojej twarzy

Dziś zrozumiałam nocny kochanku

Że wsparciem będziesz na zawsze

Pójdziemy razem na koniec świata

Spójrz gwiazdy dziś świecą jaśniej.

I jeszcze tylko krótkie wyznanie

Moja miłość jest bez skazy

Bo jak rzekł Heraklit wielki

Do tej samej rzeki

Nie można wejść dwa razy

Temu miłość pielęgnuję

By piękniejsza jeszcze była

Wszystko zrobię by ta miłość

W końcu zwyciężyła.

Tęsknota

2010-08-03T22:21:00.003+02:00

Późnym wieczorem przychodzi smutek,

Zjawia się niczym gość nieproszony.

Powoli , cicho wkrada się do mnie,

Zmącić spokój umysłu i serca.

I choć przeliczam czas na minuty,

Jaki pozostał, nim ujrzę ciebie.

Jest za długo, by czekać cierpliwie

Nim znów weźmiesz mnie w swe ramiona.

Przytulisz mocno i pocałunkiem,

Przywołasz nasze wspólne wspomnienia,

Ja będę tęsknić do twoich pieszczot,

By je uchronić od zapomnienia.

Zmęczonym wzrokiem patrzę przed siebie

I szukam twarzy dobrze mi znanej.

Pytam przechodniów, czy cię widzieli,

Z niedowierzaniem patrzą na mnie.

Czy on chce wiedzieć, co teraz czuję

Gdy tak cierpliwie czekam na niego?

Co sobie myśli, czy wciąż mnie kocha?

Tylko to chciałabym dzisiaj wiedzieć.

Z tęsknotą walczyć bardzo trudno,

I udawać, że nic się nie dzieje.

Kiedy ci smutno, tęsknisz ogromnie

Wtedy nawet nadzieja umiera.

Można przeżywać piękne chwile i snuć marzenia, gdy nie ma blisko kochającego partnera

2010-08-02T15:43:00.012+02:00

Kochany. Śpisz teraz snem słodkim i spokojnym, a ja siedzę na skraju Twojego łóżka i patrzę na ciebie. Delikatnie dotykam twojej twarzy. Uśmiechasz się lekko przez sen najdroższy, a ja zastanawiam się czy czujesz, że jestem przy tobie.

Jestem w króciutkiej satynowej koszulce koloru czerwonego wina, na cieniutkich ramiączkach. Powoli zbliżam swe usta do twoich i całuję cię tak, by nie obudzić. Zsuwam wolno batystowe prześcieradło, którym jesteś okryty i przesuwam rękę po twoich ramionach, klatce piersiowej, którą całuję czule. Przykładam głowę i przez chwilę słucham bicia twego serca. I pytam: jaki miałeś dzisiaj dzień ukochany, czy wszystko było w porządku, czy nikt nie sprawił ci przykrości. Pytam ile dobra wróciło dziś do ciebie, kto sprawił, że uśmiechałeś się, bo Twój uśmiech rozpromienia największe mroki. Moje ręce jakąś magnetyczną siłą przesuwają się coraz niżej. Wślizguję się do twego łóżka i okrywam nas prześcieradłem, jak gdybym chciała nas ukryć przed mrokiem, który jest z nami w twojej sypialni. Za oknem rozpętała się burza i spadł rzęsisty deszcz. Raz po raz błyskawice rozdzierają niebo. Zmarszczyłeś brwi i wykonałeś gest jakbyś opędzał się od natrętnego komara. Otworzyłeś swe piękne niebieskie oczy i popatrzyłeś na mnie z niedowierzaniem. Skąd ja się u licha wzięłam…? Nie wierząc własnym oczom usiadłeś na łóżku i raz jeszcze dla pewności przetarłeś oczy i uszczypnąłeś się. To byłam ja. Nie odzywając się słowem przytuliłeś mnie mocno do siebie i zacząłeś namiętnie całować. Teraz burza nie tylko była za oknem, ale i w naszym łożu. Zaczęło się od delikatnych czułych pieszczot, a skończyło na dzikiej żądzy pożądania. To jest tak ekscytujące doświadczenie, że powtarzamy je raz po raz, by nie przerywać rozkoszy. W końcu nasze oddechy uspokajają się, leżymy przytuleni do siebie szepcząc czułe słówka. Ale chyba wciąż jest nam mało, stanowczo za mało. Delikatnie zębami chwytasz moje ucho, a ja coraz bardziej pragnę ciebie. Teraz już nie ma odwrotu, nie potrafimy zatrzymać tego co w nas eksploduje za chwilę. Namiętnie chwytam zębami Twoje dłonie, ramiona posuwając się coraz niżej , coraz dalej, coraz głębiej. Siedzę na tobie, a ty unosisz mnie na swoich silnych biodrach i zatapiamy się w sobie coraz bardziej, że głębiej nie można. To jest cudowna chwila, chwila, która mogłaby trwać całą wieczność. Teraz udaje nam się zasnąć.

Tylko z Tobą i dla Ciebie tak się otwieram, bez zahamowań, bez fałszywej skromności. Nie chcę jednak byś myślał, że jestem zepsutą kobietą. Tak wiele znaczysz dla mnie mój Kochany.

Jest wczesny poranek budzisz się i otwierasz szeroko okno. Czujesz rześkie powietrze jakie pozostało po burzy i deszczu. Słyszysz śpiew ptaków i delektujesz się zapachem zieleni. I ten piękny obraz po burzy przypomina Ci o tym czego doświadczyliśmy tej nocy, ale mnie nie ma przy Tobie i teraz tylko szukasz jakiegoś śladu na potwierdzenie tego, że tam byłam . Znajdujesz na podłodze mały czarny kolczyk, który dzień wcześniej widziałeś u mnie w uchu, gdy się kochaliśmy. Teraz już możesz być pewien, że byłam u Ciebie i to nie był sen. Całuję Kochany namiętnie i bardzo pragnę rozkoszy jaką mi dajesz.

W marzeniach

2010-08-01T23:27:00.003+02:00

Ręka odgarniasz kosmyk włosów z twarzy

Zanurzamy się w miłość o jakiej każdy marzy
Dzisiaj się spełnią najskrytsze marzenia
Odsuniemy od siebie przykre wspomnienia

Wspólnie dzielić będziemy radości i smutki
Szeptem omówimy bolesne miłości skutki
Wszystko co nas rani wyznamy sobie szczerze
Dasz mi swoją miłość czy jeszcze w nią wierzę

Dzielić się będziemy naszymi marzeniami

Obejmiesz mnie czule silnymi ramionami

Na ustach złożysz namiętny pocałunek
W pamięci wyryjesz miłości wizerunek

Spróbuję znowu uwierzyć w twoje słowa
Mam rozdarte serce jak zacząć od nowa
Przytul mnie proszę tak mocno do siebie
Niech choć przez moment czuję się jak w niebie.

To tylko moja wyobraźnia...

2010-08-01T21:59:00.004+02:00

Padał ulewny deszcz. Znalazłeś mnie skuloną na skraju drogi, którą zwykle nie wracasz z plaży. Poszedłeś tam aby pomyśleć o wydarzeniach minionych dni. Aura jednak zmieniła Twoje plany. Nawet zmieniłeś nie wiedzieć czemu drogę powrotu. Lubisz spacer w deszczu.
I znowu zakłóciłam Twój spokój.
Nie mogłeś jednak przejść obojętnie. Nie jesteś przecież tak nieczuły. Usiadłeś obok i trwaliśmy w milczeniu. Moja twarz ukryta była w dłoniach, ale wiedziałam, że Ty jesteś obok. Jesteś zawsze blisko, nawet gdy Ci nie ma. Siedziałeś patrząc na mnie z wyrzutem, a może to był smutek, żal, zrozumienie… ? Trudno powiedzieć. Ja tylko czułam na sobie Twoje spojrzenie.
Po chwili delikatnie pogładziłeś moje włosy i odgarnąłeś kosmyk zasłaniający twarz. Podniosłam oczy, w których wciąż jak krople rosy tkwiły łzy. Nie powiedzieliśmy sobie nic!
Nie zamieniliśmy nawet jednego słowa. Byłam zziębnięta i przemoczona. Wziąłeś mnie na ręce i zaniosłeś do samochodu. Zdjąłeś ze mnie mokrą sukienkę i drżącą z zimna, a może tez z przejęcia i wzruszenia i otuliłeś mięciutkim, puszystym ręcznikiem. Przez całą drogę milczeliśmy. Żadnych wyznań, żadnych wyrzutów, żadnych pretensji. Tak jakby się nigdy nic nie stało.
Przecież było tak pięknie. Kto i co i dlaczego mogło nas tak poróżnić.
„Przebaczenie jest najtrudniejszą miłością.” / Albert Schweitzer/
Dojechaliśmy do Ciebie. Wniosłeś mnie do domu i ułożyłeś na sofie obok kominka, w którzy wesoło skrzyły się drewienka, dając przyjemne ciepło, jakiego pragnie strudzony wędrowiec.
Wiedziałeś jednak, że trzeba mi czegoś więcej, innego ciepła; dotyku Twych dłoni, ust, pieszczot, czułych słów.
Przygotowałeś kąpiel dla nas dwojga. Przyszedłeś do pokoju i rozwinąłeś mnie z ręcznika, który już był wilgotny. Cała trzęsłam się z zimna. Zdjąłeś przemoczoną bieliznę i zaniosłeś do wanny wypełnionej gorącą wodą z pianą o migdałowym zapachu.
Za moment dołączyłeś do mnie i byliśmy już razem. Tuliłeś mnie do siebie czule i namiętnie, że nie mogłam złapać oddechu.
Wtedy padły pierwsze słowa.
- Nareszcie wróciłaś kochana, tak bardzo tęskniłem i czkałem aż się odezwiesz. Zjawiłaś się, przyszłaś jak poranny wiatr, ale teraz cię już nie wypuszczę. Nie pozwolę ci odejść.
Cóż miałam powiedzieć. Za dużo uczuć było w mnie, by je bezmyślnie wypowiedzieć.
Pocałowałam go tylko delikatnie w szyję i wyszeptałam :
- Kocham cię …… , ja też bardzo tęskniłam.
Zanurzyłam się cała pod wodą i przeszłam pod prysznic. Patrzyłeś tylko na mnie z pytającym wzrokiem. Umyłam włosy, ciało, spłukałam się najpierw gorącą, potem zimną wodą i włożyłam na siebie swój ulubiony cytrynowy szlafroczek z miękkiej frotty. Położyłam się do łóżka. Kiedy podałeś mi gorącą herbatę w filiżance już zasypiałam. Podawałeś mi ją łyżeczką jak dziecku, żeby mnie nie poparzyć. Nawet nie wiem kiedy usnęłam i co się działo, ale było mi dobrze. Czułam Twoją bliskość

Nie znam nawet Twojej twarzy

2010-07-29T17:09:00.004+02:00

Miotana myślami o wyjątkowej miłości snułam kolejne swoje marzeniami i wyobrażenia. Oczywiście to działo się tylko w mojej głowie...

W oknie pociągu przewijały się malownicze, zimowe krajobrazy. Jechałam na spotkanie z Tobą. Tak zdecydowałam się, choć tak bardzo obawiałam się tego co ludzie powiedzą widząc nas razem. Matka z synem, co za miła rodzinka. W głowie kłębiły się myśli i powodowały taki zamęt, że omal nie przegapiłam stacji, na której miałam wysiadać. Na peronie jak zwykle o tej porze, w tym miejscu, przewijało się sporo podróżnych. Każdy pospiesznym krokiem podążał w swoją stronę. Tylko ja stałam niepewnie rozglądając się czy ktoś się do mnie zbliża. No tak! Ty przecież wiesz jak wyglądam. Ja ciebie nie widziałam. Zmarzłam. Było mi bardzo zimno. Pociąg był słabo ogrzewany, jakaś awaria. Z przyjemnością napiłabym się teraz gorącej czekolady
i wzięła kąpiel w pianie. Z boku usłyszałam znajomy głos. Zupełnie jakbyś czytał w moich myślach. - Cześć, nic prostszego jedziemy. Zamurowało mnie. Czyżbym na głos wypowiedziała swoje życzenia? - Witaj odpowiedziałam i delikatnie pocałowałam Cię w policzek. Uśmiechnąłeś się dobrotliwie i wziąłeś mnie za rękę. Nie pytałam o nic. Po prostu Ci zaufałam. Wsiedliśmy w taksówkę, podałeś adres jakiegoś motelu. Pokój był już zarezerwowany. Po drodze prowadziliśmy zwykłą grzecznościową rozmowę o podróży, samopoczuciu, pogodzie…

Po niedługiej chwili przybyliśmy na miejsce. Klucze do pokoju miałeś już przy sobie. Otworzyłeś drzwi i zaprosiłeś mnie do środka gestem, jakbyś zapraszał przyjaciółkę do swego domu. Poczułam się bezpiecznie. Zaraz uświadomiłam sobie jak bardzo jestem szalona, a jednocześnie spragniona bliskości drugiego człowieka. Jak wielka różnica wieku nas dzieli i nie mam prawa nawet do Twojego czułego dotyku. Jakby na wyrost przytuliłeś mnie i powiedziałeś: - Czuj się swobodnie, niczym nie skrępowana, nic złego się nie dzieje. Rzeczywiście, miałeś rację. Jeszcze nic się nie stało. Ostatecznie to będzie tylko masaż. W końcu większość masażystów, rehabilitantów to ludzie młodzi. Więc czemu nie Ty? Szukałam rozpaczliwie usprawiedliwienia dla tego co robię i w co wchodzę, ale nie chciałam się wycofać. - Marzyłaś o kąpieli, ja idę przygotować gorącą herbatę z cytryną i miodem. Dobrze ci zrobi. Wzięłam gorący prysznic. Gdy wyszłam zawinięta w cieplutki żółty szlafroczek herbatka już czekała. Patrzyłeś na mnie z zaciekawieniem i znowu lekki uśmiech pojawił się na Twojej twarzy. Jakbyś chciał mnie o coś zapytać. - Śmiało pytaj, odpowiem szczerze. W odpowiedzi podałeś mi tylko kubek z herbatą, a sam wskoczyłeś pod prysznic. Wyszedłeś w białej płóciennej bluzeczce i takich samych spodenkach. Wyglądałeś jak prawdziwy rehabilitant. Opuściły mnie na chwilę wszelkie wątpliwości, pozbyłam się zahamowań. Teraz poczułam się bardzo dobrze i chyba byłam szczęśliwa. Piliśmy herbatę rozmawiając o naszej poezji, doznaniach, przeżyciach… O wszystkim tylko nie o tym co n as zbliżyło do siebie. Może dlatego, że nikt z nas tego tak do końca nie wie. W pewnej chwili wypowiedziałeś słowa: - Teraz czas na obiecywany masaż. Włączyłeś muzykę relaksacyjną, rozłożyłeś na dywanie duży frotowy ręcznik. Posłusznie zdjęłam szlafrok, a Ty nawet mrugnięciem oka nie okazałeś żadnej reakcji na moją amputowana pierś. Ułożyłeś mnie do masażu dokładnie objaśniając jak mam leżeć.

Od połowy przykryłeś moje nagie ciało błękitnym ręczniczkiem, żebym nie czuła się skrępowana. Rozprowadzałeś nie spiesząc się, wonny olejek o egzotycznym zapachu po ramionach, karku, przechodząc całe plecy aż do pośladków. Teraz delikatnie opuszkami palców poznawałeś każdy zakamarek mojego, jakże bardzo spiętego ciała. Poprosiłeś abym się rozluźniła i zapomniała o wszystkim. - Nie myśl o niczym, nie mów nic, wszystko będzie dobrze, zobaczysz. O tak, mnie było cudownie, ale co z moim kalectwem? A może to nie ma żadnego znaczenia? Przecież to tylko masaż, nic więcej! A jak się zakocham? Co wtedy? Nie, nie mogę do tego dopuścić. On tak o sobie niewiele mówi – pomyślałam ze smutkiem. Obydwoje doświadczeni przez los, zranieni w miłości, z nieciekawą, bolesna przeszłością – to tyle co nas łączy… Ale……… No właśnie, kalendarz zabrał głos i przekreślił szansę spotkania się naszych dróg. Dobrze, że przynajmniej możemy byś przyjaciółmi od serca. Przerwałam myśli, bo poczułam ostry ból. Tak rozmasowywałeś złogi na karku, tam najczęściej się odkładają i bardzo boli. Teraz przeszedłeś do ramion i pleców. Pośladków nawet nie dotknąłeś. Dalej okryte były błękitnym ręczniczkiem frotte. Pomasowałeś jeszcze moje ręce i odwróciłeś do siebie przodem. Zamknęłam oczy, a Ty delikatnie dotknąłeś mojej piersi i pustego miejsca, pocałowałeś delikatnie w usta i to był koniec masażu. Pomogłeś mi wstać i ubrać na siebie szlafrok. Usiadłam na kanapie z podkulonymi nogami, a Ty usiadłeś obok i przytuliłeś mnie do siebie. Nic złego nie zrobiłam. Było mi tak cudownie. Nareszcie poczułam się jakbym była dla kogoś ważna. W tym uścisku tkwiliśmy tak jeszcze jakiś czas. Muzyka grała dalej. Ja chciałam tylko rozprostować nogi i przetarłam oczy. Obok nie było nikogo, w pokoju panował nieład…

Mimo wszystko wierzę w ludzi

2010-07-28T16:05:00.003+02:00

Tak bardzo pragnę znaleźć swoją miłość. Czasem w tej desperacji człowiek robi różne głupoty, ale dobrze, że nie przestaje być wierny swoim zasadom. Weszłam na jeden z portali randkowych, by zwiększyć swoje szanse na poszukiwania. Na jednym takim byłam 3 dni. Rozjaśnił mi on w głowie, kto przychodzi na fora, gdzie wystarcza zwykła rejestracja.
Mogę podać się za każdego.
Właśnie, kogo spotkałam ...? Mężczyznę z moich marzeń, snów, opowiadań, wierszy. Wymyślony, nierealny. Objawił się przede mną na fotce. Napisałam mu o swoich odczuciach, przeżyciach jakich doznałam patrząc na fotkę. Miał mieć czterdześci parę lat. Wyglądał znacznie młodziej. Zapytałam jednak wprost. Ile miał lat na tej fotce? Zgadniecie co odpowiedział....?
To ściema mam 57 lat i więcej się nie odezwał.
Z innym panem bardzo przyjemnie mi się rozmawiało, o wszystkim, byłam bardzo szczęśliwa. Chyba trochę za szybko...
Pan chciał się umówić w ustronnym miejscu. Nie zgodziłam się. Pocałunki i pieszczoty, to nic złego mówił. O tak... Oboje tego pragnęliśmy. Pan jednak zapomniał o "MAŁYM SZCZEGÓLE", że ma żonę. Odmówiłam intymnych spotkań. Wyjaśniłam, że nie będę krzywdziła jego żony, matki jego dzieci. Nie popieram zdrady!!!
Próbował tłumaczyć, naciskać. Pisał sms-y i emaile, na które przestałam po definitywnym zakończeniu znajomości odpisywać. Nie odbierałam też telefonów. Zarzucał brak odwagi, wtedy zdecydowałam się i napisałam: „to konsekwencja, nie brak odwagi”. Dzwonił kilka razy, nie odbierałam. Pokusił się o podstęp i zadzwonił później z innego numeru, by mi powiedzieć, że: ”to tchórzostwo, nie konsekwencja” i obiecał już nie będzie mnie niepokoić.
Odetchnęłam.
Ale to moi drodzy nie koniec. Za dwa dni mail na gg „w dalszym ciągu czekam masz wiele czasu pa”
Nie zareagowałam.

Na drugi dzień kolejna wiadomość, nawiązująca do mojego opisu na gg, który brzmi: „gdy amfora jest pusta przyjaciele rozchodzą się.”

pojawiła się wiadomość tej treści: „witaj piękna amfora pusta a ja wracam co nowego ?”

Dalej milczałam.

Po godzinie nastąpił punkt kulminacyjny znajomości.

Napisał: „jesteś tchórzem i wcale sie nie dziwię ,że jesteś sama i taka zostaniesz do końca swoich dni tego Ci bardzo życzę , ludzie wiedzą jaką jesteś osobą i dobrze że Cię tak traktują zasługujesz na to - .zegnam życząc wszystkiego najgorszego.”

Minęło 4 dni, chyba mu przeszło. Ciekawa jestem tylko jak się z tym czuje.
Ja dalej wierzę w to, że ludzie są z natury dobrzy.
Czy dobrze myślę? Może jestem naiwna...?
Ps.
Rzeczywiście, ludzie czasem nie wiedza co czynią, Za trzy dni dostałam sms'a: "Cześć piękna, co robisz? Ja jestem w pracy." oczywiście zmilczałam.

Czyj ten świat?

2010-07-23T15:48:00.006+02:00

Tak naprawdę to sami

dokładnie nie wiemy,

czego od życia

oczekujemy.

Coś nas bawi,

a coś przeraża,

w harmonię życia

samo się układa.

Odpędzasz myśli

za dnia,

one wracają we śnie,

pośród nocy.

Zmagasz się z tym

co przynosi los,

znikąd nie oczekujesz

pomocy.

Kałuża łez jest twoim

zwierciadłem.

W niej obraz zawsze

prawdziwy jest.

Nie ubarwiony,

nie poprawiony,

rzeczywisty-

taki jakim jest,

zawsze ci bliski.

Jest zapisaną księgą

twojego życia,

strona po stronie,

każdy dzień.

Dziennie razy kilka

cofasz się i wracasz

do wspomnień.

Stawiasz wciąż

Te same pytania

i szukasz odpowiedzi.

Smutkiem wypełniasz

serce,

gdy toniesz

w niewiedzy.

Dlaczego?!

To odwieczne pytanie

ludzkości.

Dlaczego?!

Wciąż pytasz

do nieprzytomności,

aż padniesz zmęczony

i poddasz się…

Dlaczego?

Idziesz strudzony

i powłóczysz nogą

ciągnąc za sobą

codzienności bagaż,

lecz nie narzekasz,

godzisz się na to,

wolisz zapomnieć

i odejść w świat cieni.

Tego lata...

2010-07-23T11:13:00.001+02:00

Postanowiłam przestać być sama. Po 26 latach chcę to z zmienić.
Wymagało ode mnie to nie lada odwagi, by wpisać się do biura "My Dwoje".
Szukam, czekam i wiem, że gdzieś ktoś na mnie czeka...
Znajdę go na pewno! Jestem cierpliwa. Czekałam tyle lat, poczekam jeszcze trochę...
Życie nawet tu uczy, że jeżeli człowiek jest zbyt otwarty usta większości ludzi zamykają się i brak jest już tematu do dalszej rozmowy.
Pozostaje tylko milczenie...
Dlaczego dla niektórych liczy się tylko zewnętrzna powłoka, a nie to co w środku człowieka?

Spotkanie na plaży

2010-07-23T10:45:00.005+02:00

Przyjechałeś po mnie swoim ulubionym samochodem. Witam Cię delikatnym pocałunkiem. Ruszasz nic nie mówiąc. Jedną ręką trzymając kierownicę coraz mocniej przyciskasz pedał gazu, zwiększając prędkość jakbyś chciał przybliżyć to, co za chwilę miało nastąpić. Drugą rękę kładziesz na moim ramieniu obejmując mnie czule. Leniwie, lecz namiętnie osuwasz swą dłoń coraz niżej, przygotowując w ten sposób nas oboje do wspaniałego seksu. Czujesz bicie mego serca i drżenie całego ciała Kochany?
Jest już zupełnie ciemno, środek plaży, pustkowie. Tylko ocean piasek i MY.
Jedynie księżyc przygląda się nam nieśmiało zza chmury, jakby wstydził się że nas podgląda, a delikatne fale oceanu zagłuszały nasze szepty.
W tej pięknej scenerii zatrzymujesz samochód, wysiadasz pierwszy. Na piasku rozkładasz muślinowe prześcieradło. Potem wolno otwierasz drzwi samochodu z mojej strony i wziąwszy mnie na ręce stawiasz na rozłożonym prześcieradle. Nasze oddechy są coraz szybsze. Całujemy się długo i namiętnie. Następuje eksplozja uczuć. Energicznym ruchem zdejmujesz swoją koszulkę, ja rozpinam Twoje dżinsy, zsuwasz z moich ramion zwiewną sukienkę, którą kupiłam specjalnie dla Ciebie. Jesteśmy w samej bieliźnie. Nasze półnagie ciała lgną do siebie i miarowym oddechem, szeptem przywołujemy to co ma nastąpić.
W pewnym momencie nie wytrzymujesz i nerwowym ruchem zdejmujesz z siebie i ze mnie bieliznę. Teraz już bez żadnych przeszkód możemy w pełni oddać się sobie. Całujemy wzajemnie każde miejsce naszych nagich ciał, splątanych w miłosnym uniesieniu. Nasze oddechy przeganiają się jeden przez drugi biegnąc co tchu do punktu kulminacyjnego naszej miłości.
Pieścisz mnie tak jak lubię najbardziej, a ja Ciebie tak jak tego pragniesz. Czy tak jest dobrze?
I wreszcie jest ta piękna chwila, niepowtarzalna. Chwila połączenia, zespolenia w jedno.
Pragnę całą sobą byś wszedł we mnie głęboko, jak najgłębiej możesz. Rytmicznym ruchem swego ciała posuwasz się głębiej i głębiej aż do bólu. Unoszę swoje biodra i obejmuję Cię udami. Krzyczymy obydwoje z rozkoszy i teraz to MY zagłuszamy fale oceanu, a zawstydzony księżyc schował się za chmury.
Zrobiło się zupełnie ciemno.
Delikatnie chwytasz w usta brodawkę lewej piersi i pieścisz ją czule jakbyś chciał zrekompensować jej, że jest sama. Drugą ręką delikatnie gładzisz miejsce, gdzie jeszcze niedawno była jej bliźniacza siostra. Ale to nic. Rozpadają się związki, rodziny i ciało też nie zawsze jest kompletne, co wcale nie znaczy, że musi przedwcześnie umrzeć. Przywróciłeś mi Kochany radość życia.
Na naszą plażę przybył teraz wiatr i rozwiał chmury, by księżyc ponownie mógł podziwiać naszą miłość, kto wie może nawet nam zazdrości, jak bogowie na Olimpie o których pisałeś…?
Wiatr silniejszym podmuchem smaga nasze nagie ciała i sprawił, że ciało moje zawisło nad Twoim. Cały czas jesteśmy ze sobą złączeni. Czuję Ciebie w sobie, i zaciskam się jeszcze bardziej byś i Ty czuł, że jesteś we mnie. Jest cudownie. Czy czujesz Kochany to co ja teraz czuję?
Znowu przyszła do nas rozkosz, tym razem weszła nagle, bez pukania, bez uprzedzenia. To wyjątkowe uczucie. Opadając z sił układam głowę na Twojej klatce piersiowej i tak trwamy, delikatnie pieszcząc rękoma zakamarki swoich ciał, które leżą w zasięgu naszych dłoni .
Potem leżąc obok siebie owijasz nas muślinowym prześcieradłem, które było świadkiem naszej miłości, jakbyś chciał ocalić ją od zapomnienia. Subtelnym dotykiem pieścimy się wzajemnie przytuleni do siebie, nie potrzeba nam teraz słów. Patrzymy sobie głęboko w oczy. Rozumiemy się bez słów. A księżyc…? Cóż księżyc schował się za chmurę. Nas do snu ukołysał szum oceanu, który uspokoił się, że nasza miłość jest piękna i dobra. I tego już nie wiem: czy to jawa, czy sen, ale słyszałam głos, chyba Syreny: Kocham Cię i to było do nas. Całuję namiętnie i prawdziwie Najukochańszy.

Kompromis

2010-07-23T10:22:00.001+02:00

Zupełnie podobne
doświadczenia miałam
za pierwszą miłość,
życie oddać chciałam
lecz nikt nie przyjął
mego życia w ofierze
i kiedyś mówiłam:
w miłość nie uwierzę
niezliczone ilości
wierszy napisałam
z powodu pierwszej miłości
bardzo cierpiałam
w wierszach uczucia
swoje wyrażałam
pisząc o cierpieniu
po nocach nie spałam
pisałam o łzach, smutku
i tęsknocie
pisałam jak źle mi
było po utracie
miłości jedynej,
która przy mnie była,
kiedy w nią wierzyłam
płakałam po nocach
żyć nie potrafiłam
aż w końcu kiedyś
się przebudziłam
i zostawiłam miłość:
wszak to tylko słowa
nie chciałam jej szukać
wśród ludzi od nowa
lecz przyszła sama
dumna i niespodziewana
lecz była już inna
i nie była chciana
wszystko dość szybko
się zakończyło
chyba dla tego
że jej tu nie było
w dojrzałym życiu
odnalazłam jego
wolność swą oddając
dla człowieka drugiego
dla tej czystej miłości
wszystko zrobić mogę
nawet po kres życia
we wspólną ruszyć drogę

Zamiast wstępu

2010-07-22T21:27:00.003+02:00

Od ponad roku piszę ponownie po 15 latach wiersze i opowiadania. Odzwierciedlają one całe moje wnętrze. Są prawdą o mnie, moich odczuciach, pragnieniach i wyobrażeniach...

Opowiadania są czystą fantazją, ale czyż nie pięknie byłoby, gdyby coś takiego wydarzyło się naprawdę... ?

Poczytacie, zobaczycie, ocenicie sami. Kto się pisałby na takie doświadczenia...?