Wspomnienie

Szarością pokrył się świat kolorowy,

Umknęły gdzieś w nicość marzenia moje,

Serce zmroziło pragnienia swoje,

A myśli pomknęły w bezkresną dal.

Z uśmiechem lekkim wstecz się oglądam

Wszak mogło być gorzej, dziś o tym wiem.

Idąc przez życie ślady zostawiam,

By w pustce ogromnej nie zgubić się.

Samotność jest mą przyjaciółką,

A smutek jest towarzyszem mym.

Choć łzy czasem gorzkie palą me oczy

To już od dawna umiem z tym żyć.

Uczę się teraz życia od nowa,

Choć może dzisiaj za późno już,

W eter odeszły wypowiedziane słowa,

A na karteczce jest tylko ten wiersz.

I wszystko swoje straciło znaczenie,

Gdzieś się zagubił wszystkiego sens.

Żal, pustka, samotność i smutek,

Ot co pozostało ze znajomości tej.

Wiersz ten o życiu jest zwyczajnym.

Bohater nie ma swego imienia,

Nie ma tu winnych i pokrzywdzonych

Zostają tylko bolesne wspomnienia.

To już ostatni rozdział powieści

O smutnej historii pewnej kobiety

Kim ona była i kim pozostanie,

Dziś tego nie wiem niestety.